Pożegnanie Władysława Pilawskiego

25.05.2017   Autor: Paweł Różycki

Wczoraj w Czarnkowie rodzina, strażacy, przyjaciele i licznie zgromadzeni mieszkańcy miasta pożegnali płk Władysława Pilawskiego, najstarszego strażaka w Polsce. Zmarł 20 maja, w wieku 103 lat.

bryg. Robert Klonowski Komenda Wojewódzka Państwowej Straży Pożarnej w Poznaniu:
Pułkownik Władysław Pilawski był wyjątkowym strażakiem, wyjątkowym Polakiem, wyjątkowym patriotą, a jego zasługi polegały nie na tym, że żył aż 103 lata, ale na tym co w tym czasie osiągnął i co w tym czasie zrealizował.

Waldemar Pawlak prezes Ochotniczej Straży Pożarnej RP:
Tyle razy powtarzał, że warto służyć Polsce, warto służyć Polakom. On w swoim życiu rozwijał te marzenia, które były miłe jego rodzicom, jego tacie, który był prezesem Ochotniczej Straży Pożarnej, zaczynał w straży ochotniczej ale chciał i potrafił to z wielką umiejętnością tworzyć formacje profesjonalne i w ostatnich latach również przekazywał swoją wiedzę, edukację, swoje zamiłowanie do tej pięknej strażackiej służby.

Tadeusz Stachowski - Towarzystwo Pamięci Powstania Wielkopolskiego 1918/1919 w Czarnkowie:
To był wspaniały człowiek. Był przewodniczącym komisji historycznej w Klubie Powstania Wielkopolskiego. Muszę powiedzieć, że Władek był niesamowitym człowiekiem, życzliwym , miłym i zawsze miał czas dla nas.

Tadeusz Teterus – starosta czarnkowsko-trzcianecki:
Sens życia pułkownika Pilawskiego miał kolor strażackiego munduru i przepełniony był wolą niesienia bezinteresownej pomocy drugiemu człowiekowi.

Płk poż. Władysław Pilawski urodził się 29 grudnia 1913 r. w Czarnkowie. Pochodził z wielodzietnej rodziny, wychowywany w duchu patriotycznym. Swoje zainteresowanie pożarnictwem odziedziczył po ojcu, aktywnym działaczu pożarnictwa ochotniczego na Ziemi Czarnkowskiej. W 1934 r. Władysław Pilawski wstąpił w szeregi Ochotniczej Straży Pożarnej w swojej rodzinnej miejscowości. Po złożeniu podania do Okręgu Wojewódzkiego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych w Poznaniu, został skierowany na kursy przygotowawcze do zawodowej służby pożarniczej. W następnym roku uzyskał kwalifikacje, kończąc kurs I stopnia w Kościanie oraz kursy mechaników motopomp i kursy II i III stopnia. W 1935 r. objął stanowisko powiatowego instruktora pożarnictwa w Rawiczu. Rok później ukończył w Łodzi kurs pożarniczy dla oficerów pożarnictwa – członków Korpusu Technicznego Związku Straży Pożarnych RP, uzyskując stopień młodszego instruktora. Objął stanowisko powiatowego instruktora pożarnictwa, nadzorując i kierując działalnością przeszło 120 Ochotniczych Straży Pożarnych. W 1939 r., będąc pracownikiem okręgu wojewódzkiego Zarządu Straży Pożarnych w Poznaniu, ukończył kurs z zakresu techniki pożarniczej i równocześnie odbył praktyki w zakładach Lilpop, Rau i Lowenstein w Warszawie, zajmujących się produkcją motopomp pożarniczych „Syrena”.
We wrześniu 1939 r. wziął udział w wojnie obronnej przeciwko hitlerowskiemu najeźdźcy, dowodząc plutonem 55. Pułku Piechoty „Leszno”. W czerwcu 1940 r. podjął pracę w Warszawskiej Straży Ogniowej, angażując się jednocześnie w działalność konspiracyjną. Miesiąc później, jako zastępca instruktora pożarnictwa dystryktu, został skierowany przez kierownika technicznego pożarnictwa na terenie Generalnej Guberni do Lublina.
W sierpniu 1940 r., z inspiracji ppłk. WP Józefa Spychalskiego rozpoczął działalność w Związku Walki Zbrojnej, a następnie w Armii Krajowej.
W Strażackim Ruchu Oporu „Skała” pełnił obowiązki zastępcy komendanta na dystrykt lubelski. Jako aktywny członek kierownictwa „Skały” uczestniczył w realizacji ważniejszych zadań ustalanych dla tej organizacji. W styczniu 1943 r. został oddelegowany do Centralnej Szkoły Pożarniczej w Warszawie jako szef kursu oficerów pożarnictwa, a po jego zakończeniu powrócił na poprzednie stanowisko. Rok później wyjechał do Krakowa, gdzie podjął pracę w biurze kierownika technicznego pożarnictwa.
Po zakończeniu II wojny światowej powrócił do Wielkopolski, obejmując stanowisko komendanta Zawodowej Straży Pożarnej w Poznaniu i zajmując się m.in. odbudową zniszczonych i budową nowych obiektów straży. W czerwcu 1950 r. podjął pracę w Komendzie Głównej Straży Pożarnej w Warszawie, gdzie zajął się opracowywaniem przepisów wprowadzających nową organizację ochrony przeciwpożarowej związaną ze zmianami w strukturze administracyjnej państwa. W 1953 r. był dwukrotnie aresztowany i przesłuchiwany przez służbę bezpieczeństwa. W związku z odmową współpracy, na początku 1954 r. został zwolniony ze służby. Do 1957 r. pracował w Biurze Studiów i Projektów Typowych Budownictwa Przemysłowego w Warszawie. Z dniem 23 lutego 1957 r. powrócił do służby. Minister spraw wewnętrznych powołał go na stanowisko zastępcy komendanta głównego Straży Pożarnych. Głównym kierunkiem jego działalności na tym stanowisku był rozwój techniki pożarniczej. Funkcję tę pełnił przez 22 lata, tj. do czasu przejścia na emeryturę. W 1958 r., jako reprezentant Polski brał udział w kongresie CTIF w Wiedniu. W tej międzynarodowej organizacji pożarniczej działał z zaangażowaniem i dużymi osiągnięciami do 1979 r., zyskując uznanie władz i organizacji pożarniczych Francji, Niemiec, Jugosławii, Austrii, Luksemburga, Czech i Włoch.
Po zakończeniu w 1979 r. czynnej służby w stopniu pułkownika pożarnictwa zajął się dokumentowaniem chlubnych kart historii polskiego pożarnictwa. Jest autorem 9 książek o tematyce historycznej, był członkiem kapituły Medalu Honorowego im. Józefa Tuliszkowskiego

źródło biografii Państwowa Straż Pożarna

Spodobał Ci się ten artykuł? Podziel się nim:

Komentarze
Pogoda
PIŁA Pogoda
Więcej informacji
PROGRAM TV ASTA
© Copyrights 2019 asta24.pl Agencja Interaktywna Sun Group